JBH Nieuws

Casus Welzijn op Recept

Het begon met koffie en een schilderij

Bij Welzijn op Recept brengt de huisarts of praktijkondersteuner iemand in contact met een welzijnscoach. Samen ontdekken zij wat kan helpen om meer plezier, contact en betekenis in het dagelijks leven te ervaren. Dit keer een verhaal uit de praktijk: hoe een gesprek over schilderijen de deur opende naar nieuwe ontmoetingen.

Zodra ik aangebeld heb, vliegt de deur met een ruk open. Alsof ze op me heeft staan wachten. Op tafel staan al twee kopjes klaar. Koektrommeltje ernaast.
Ze is nerveus en weet eigenlijk niet precies wat ik kom doen. Ja, de huisarts heeft mij gestuurd. Dat weet ze wel. Goed volk dus.

Ik leg haar uit dat ik als welzijncoach Welzijn op Recept samen met haar kan onderzoeken of we haar leven een beetje leuker kunnen maken. Ze kijkt me ongelovig aan. "Nou ik heb het anders best goed hoor," zegt ze. Ik heb m'n dochter en een lieve buurvrouw en een leuk huisje." Ze wijst trots om zich heen. Inderdaad, een fijn rijtjeshuis met een zonnige woonkamer. Het blijft even stil. "Maar ouder worden is een hele klus," zegt ze dan. Er volgt een opsomming van alle kwalen die ze heeft en alle broers en zussen die al zijn overleden.

"Wat fijn dat u dan toch zo'n fijn huis heeft," zeg ik om toch maar iets positiefs te zeggen. "U heeft mooie schilderijen aan de muur."
Haar ogen lichten op. "Vind je ze mooi? Zelf gemaakt!"
Nu heb ik een ingang.Ik kijk liever naar mogelijkheden dan naar beperkingen. We keuvelen door over haar grote hobby schilderen. Samen lopen we langs alle schilderijen in de huiskamer. Bij elk tafereeltje hoort een verhaal en de tijd vliegt. We spreken af dat ik volgende week opnieuw op de koffie kom.

De week daarop zit ze al klaar met een briefje. Ze wil meer uren huishoudelijke hulp en een alarmknop om haar hals. Oh ja, een vrijwilliger die af en toe op visite komt, dat lijkt haar ook wel wat.
Maar dat is het laatste wat ik wil. Ik zie een sterke, creatieve vrouw die de wereld nog veel te bieden heeft. Haar huisje is kraakhelder, bij een val in de badkamer, heb je weinig aan een alarmknop die nog op het nachtkastje ligt en een maatje is fijn, maar ik schat in dat ze zelf ook vriendschappen kan sluiten. Ze is geen zielig oud vrouwtje, en ik wil haar niet nog verder in de slachtofferrol duwen.
Na drie huisbezoeken heb ik haar vertrouwen voldoende gewonnen. We zitten samen in de voortuin, als ze me aanstoot. "Weet jij waar ik geweest ben?" Ze kijkt me glunderend aan. En dan trots: "Bij de ouderengym, waarover je me vertelde. Én ik ga mee doen aan de val-preventie! Ik wist het stiekem al. Ik had mijn collega in het buurthuis al verteld dat mevrouw misschien zou komen, zodat hij haar meteen bij binnenkomst op kon vangen.

Een paar weken later zie ik in het buurthuis een schilderijtje liggen. Het is te koop. De opbrengst gaat naar een goed doel. Het is onmiskenbaar van haar hand. Mijn collega staat ineens naast me. "Ze heeft het naar haar zin hier hoor. Ze doet ook mee met de koffiegroep en de creaclub. Ze zorgt voor positieve energie in de groep." In een opwelling besluit ik het schilderijtje te kopen. Ik ben niet religieus maar voor mij beeldt het schilderijtje het belangrijkste uit wat er is: Geloof in de kracht van de mens en de liefde voor elkaar.

Vorige Volgende